Bł. Jolenta

Błogosławiona Jolenta była węgierską królewną, żoną księcia Bolesława Pobożnego i matką trzech córek, a jako wdowa klaryską w Starym Sączu i w Gnieźnie. Martyrologium Rzymskie wspomina ją 11 czerwca.

Była córką Beli IV, króla Węgier z dynastii Arpadów, i Marii Laskaris. Jej siostrami były święta Kinga i święta Małgorzata Węgierska, a ciotką święta Elżbieta Węgierska. Rok jej urodzenia nie jest pewny. Jako mała dziewczynka przybyła do Krakowa, na dwór Kingi, żony księcia Bolesława Wstydliwego, i tam się wychowywała. Jan Paweł II, kanonizując Kingę w 1999 roku, wymienił ją wśród tych, którzy tworzyli w ówczesnym Krakowie szczególne środowisko wiary. Polacy nazywali ją także Heleną.

W drugiej połowie lat pięćdziesiątych XIII wieku poślubiła Bolesława, księcia kaliskiego i wielkopolskiego, zwanego Pobożnym. Urodziła mu trzy córki; dwie z nich wydano później za mąż. Jako księżna łączyła obowiązki żony i matki z pomocą ubogim i chorym oraz wspierała kościelne fundacje męża.

Bolesław zmarł w 1279 roku. W tym samym roku owdowiała Kinga, która wstąpiła do założonego przez siebie klasztoru klarysek w Starym Sączu. Jolenta wyrzekła się dóbr doczesnych i dołączyła do siostry, a według Martyrologium Rzymskiego przyjęła życie zakonne w Zakonie Świętej Klary razem ze swoją córką. Po śmierci Kingi w 1292 roku, z powodu zagrożenia wojennego, przeniosła się do klasztoru klarysek w Gnieźnie.

Martyrologium Rzymskie nazywa ją ksienią. Według przekazu siostry wybrały ją na przełożoną wbrew jej woli, choć nie wiadomo na pewno, czy rzeczywiście sprawowała ten urząd. Zmarła w Gnieźnie w opinii świętości. Najczęściej podaje się rok 1298, ale źródła nie są zgodne co do dnia ani roku jej śmierci.

Cześć dla niej przetrwała przede wszystkim w Polsce. Papież Leon XII zatwierdził jej kult w 1827 roku, co jest równoznaczne z beatyfikacją. W Polsce jej wspomnienie liturgiczne przypada 15 czerwca.