Bł. Jan Beyzym

Błogosławiony Jan Beyzym był polskim jezuitą, przez wiele lat wychowawcą młodzieży w Tarnopolu i Chyrowie, a potem misjonarzem, który na Madagaskarze poświęcił życie trędowatym. Martyrologium Rzymskie wspomina go 2 października, w dniu jego śmierci. Jan Paweł II w formule beatyfikacji wyznaczył jego wspomnienie na 12 października i tego dnia obchodzi się je w Polsce.

Urodził się 15 maja 1850 roku w Beyzymach Wielkich na Wołyniu, na ziemiach polskich podległych wtedy Rosji, w rodzinie szlacheckiej, która dała mu solidne chrześcijańskie wychowanie. W 1863 roku, po nieudanym powstaniu przeciw Rosji, ojciec wyemigrował, a Jan podejmował różne prace, by utrzymać rodzinę. Gimnazjum ukończył w Kijowie i już jako uczeń odczuł powołanie.

10 grudnia 1872 roku wstąpił do nowicjatu jezuitów w Starej Wsi koło Brzozowa. Po studiach filozofii i teologii przyjął 26 lipca 1881 roku w Krakowie święcenia kapłańskie z rąk biskupa Albina Dunajewskiego. Przez siedemnaście lat był prefektem i nauczycielem w jezuickich kolegiach w Tarnopolu i Chyrowie. Szczególnie troszczył się o chłopców w trudnym położeniu.

W 1897 roku pisał do generała zakonu, że dobrze wie, czym jest trąd i co go czeka, ale to go nie przeraża, przeciwnie, pociąga. W 1898 roku, mając 48 lat, wyjechał na Madagaskar. Skierowano go do leprozorium w Ambahivoraka koło Antananarywy, gdzie 150 chorych żyło w niemal zupełnym opuszczeniu, w rozpadających się chatach i bez lekarstw, częściej umierając z głodu niż z choroby. Jako pierwszy kapłan w dziejach misji na Madagaskarze zamieszkał wśród trędowatych. Za ofiary od rodaków kupował ryż i dbał o higienę; według naocznego świadka liczba pogrzebów spadła z pięciu do siedmiu tygodniowo do pięciu w roku.

Pragnął zbudować szpital, w którym chorzy mieliby ludzkie warunki życia. W 1903 roku przeniósł się w tym celu do Marany koło Fianarantsoa. Pieniądze zbierał wytrwale, pisząc listy do dobroczyńców w Polsce i w innych krajach. Szpital dla 150 chorych otwarto 16 sierpnia 1911 roku. Nosi imię Matki Bożej Częstochowskiej i działa do dziś. Wiarę karmił wytrwałą pobożnością wobec Eucharystii i Matki Bożej.

Wyczerpany pracą i chorobą, zmarł w Fianarantsoa 2 października 1912 roku. Nie zdążył spełnić skrytego pragnienia, by wyjechać na Sachalin i pracować wśród katorżników.

Proces diecezjalny rozpoczęto w 1984 roku w Krakowie i w Fianarantsoa. Jan Paweł II beatyfikował go 18 sierpnia 2002 roku na krakowskich Błoniach, razem z Zygmuntem Szczęsnym Felińskim, Janem Balickim i Sancją Szymkowiak. W homilii mówił, że błogosławiony służył dniem i nocą ludziom wyrzuconym poza nawias życia społecznego, a jego dzieło miłosierdzia było częścią głoszenia Ewangelii tym, którzy jej nie znają.