Bł. Jakub Alberione

Błogosławiony Jakub Alberione był włoskim kapłanem i założycielem Rodziny Świętego Pawła, zwanej też Rodziną Paulińską. Całe życie poświęcił głoszeniu Ewangelii za pomocą prasy, książki i innych środków społecznego przekazu. Kościół wspomina go 26 listopada, w dniu jego śmierci.

Urodził się 4 kwietnia 1884 roku w San Lorenzo di Fossano w Piemoncie, w pracowitej i głęboko wierzącej rodzinie rolników. Już w pierwszej klasie, zapytany przez nauczycielkę, kim będzie, odpowiedział, że zostanie księdzem. W wieku szesnastu lat wstąpił do seminarium w Albie, gdzie spotkał kanonika Franciszka Chiesę, swojego przewodnika duchowego przez następne czterdzieści sześć lat.

Przełomem była dla niego noc z 31 grudnia 1900 roku na 1 stycznia 1901 roku. Kleryk modlił się wtedy cztery godziny przed Najświętszym Sakramentem i poczuł się zobowiązany, by zrobić coś dla Boga i dla ludzi nowego stulecia: służyć Kościołowi nowymi środkami, jakie daje ludzka pomysłowość. Święcenia kapłańskie przyjął 29 czerwca 1907 roku. Krótko był wikariuszem w Narzole, gdzie poznał młodego Józefa Giaccardo, późniejszego błogosławionego Tymoteusza, a potem został ojcem duchownym i wykładowcą w seminarium w Albie.

20 sierpnia 1914 roku założył w Albie Towarzystwo Świętego Pawła, pierwsze zgromadzenie Rodziny Paulińskiej. Rok później, z pomocą Teresy Merlo, późniejszej siostry Tekli, dał początek Córkom Świętego Pawła. W 1924 roku powstały Siostry Uczennice Boskiego Mistrza, w 1938 roku Siostry Jezusa Dobrego Pasterza, a między 1957 a 1960 rokiem Instytut Królowej Apostołów dla Powołań i cztery instytuty świeckie.

Ksiądz Alberione wydawał popularne edycje Pisma Świętego i zakładał czasopisma: w 1912 roku pismo dla proboszczów „Vita Pastorale”, w 1931 roku tygodnik dla rodzin „Famiglia Cristiana”, a dla dzieci „Il Giornalino”. Powtarzał, że Jezusa Chrystusa, Drogę, Prawdę i Życie, trzeba dać poznać ludziom naszych czasów środkami naszych czasów. Uczył też, że pierwszą troską jego wspólnot ma być świętość życia.

W latach od 1962 do 1965 codziennie uczestniczył w sesjach Soboru Watykańskiego II. Nie omijało go cierpienie: przeżył przedwczesną śmierć pierwszych współpracowników, Tymoteusza Giaccardo i Tekli Merlo, a sam zmagał się z bolesną skoliozą. 28 czerwca 1969 roku papież Paweł VI nazwał go na audiencji pokornym, milczącym i niestrudzonym i powiedział, że dał on Kościołowi nowe środki apostolstwa. Ksiądz Alberione zmarł w Rzymie 26 listopada 1971 roku, w wieku 87 lat. W ostatnich godzinach życia odwiedził go i pobłogosławił Paweł VI.

25 czerwca 1996 roku papież Jan Paweł II podpisał dekret o heroiczności jego cnót, a 27 kwietnia 2003 roku, w Niedzielę Miłosierdzia Bożego, ogłosił go w Rzymie błogosławionym. W homilii nazwał go apostołem nowych czasów.