Bł. Ivan Merz

Błogosławiony Ivan Merz był chorwackim katolikiem świeckim, nauczycielem w Zagrzebiu, apostołem młodzieży i krzewicielem odnowy liturgicznej. Martyrologium Rzymskie przedstawia go jako nauczyciela niezłomnego w wierze, wzór gorliwości świeckich chrześcijan. Kościół wspomina go 10 maja.

Urodził się 16 grudnia 1896 roku w Banja Luce w Bośni, będącej wtedy pod panowaniem Austro-Węgier. Wychowany raczej liberalnie, wiarę pogłębił dzięki profesorowi gimnazjum Ljubomirowi Marakoviciowi. Od 1914 roku prowadził dziennik, który ukazuje jego drogę duchową. Z woli rodziców wstąpił do akademii wojskowej w Wiener Neustadt, lecz po trzech miesiącach ją opuścił, zrażony zepsuciem obyczajów.

W 1915 roku zaczął studia w Wiedniu, ale rok później trafił do wojska i na front włoski. Wojna zwróciła go ku Bogu: 5 lutego 1918 roku zapisał w dzienniku postanowienie, by nigdy nie zapominać o Bogu i zawsze pragnąć zjednoczenia z Nim. Po wojnie studiował w Wiedniu i Paryżu. W 1923 roku uzyskał w Zagrzebiu doktorat z filozofii na podstawie rozprawy o wpływie liturgii na pisarzy francuskich. Do końca życia uczył języka i literatury francuskiej oraz niemieckiej w arcybiskupim gimnazjum w Zagrzebiu.

Jego zwyczajne z pozoru życie w całości służyło wychowaniu chorwackiej młodzieży. List apostolski o jego beatyfikacji podkreśla, że do świętości doszedł prowadzony przez Ducha Świętego, bez nowicjatu, seminarium i stałego kierownika duchowego. Uczestniczył w codziennej Mszy Świętej i adorował Najświętszy Sakrament. Jako dziewiętnastolatek ślubował czystość aż do ewentualnego małżeństwa, a kilka lat później złożył prywatny ślub dozgonnej czystości.

Był duszą Chorwackiego Związku Orłów, przez który zapoczątkował w Chorwacji Akcję Katolicką, zgodnie z wolą papieża Piusa XI. Chciał formować młodych na apostołów świętości, a jego hasłem były słowa „Ofiara, Eucharystia, apostolstwo”. Drogą do tego celu była dla niego odnowa liturgiczna, w której o cztery dziesięciolecia wyprzedził myśl Soboru Watykańskiego II.

Trudności znosił ze spokojem, a cierpienia ofiarowywał Bogu za swoje dzieło. Bolesną chorobę przyjął cierpliwie, a umierając, ofiarował życie za młodzież ze Związku Orłów. Zmarł w Zagrzebiu 10 maja 1928 roku, w wieku trzydziestu jeden lat, w opinii świętości. Pochowano go na cmentarzu Mirogoj, a w 1977 roku jego szczątki przeniesiono do zagrzebskiej bazyliki Najświętszego Serca Pana Jezusa.

Proces beatyfikacyjny rozpoczął się w Zagrzebiu w 1958 roku. W 2002 roku Jan Paweł II zatwierdził dekrety o heroiczności jego cnót i o cudzie, który dokonał się przy jego grobie, a 22 czerwca 2003 roku ogłosił go błogosławionym w Banja Luce, w czasie podróży do Bośni i Hercegowiny. Powiedział wtedy, że imię Ivana Merza było dla całego pokolenia młodych katolików programem życia i działania.