Bł. Hozanna z Mantui

Błogosławiona Hozanna z Mantui, właściwie Osanna Andreasi, była świecką tercjarką dominikańską, która przez całe życie mieszkała w rodzinnym domu. Łączyła modlitwę i życie mistyczne z troską o rodzinę, pomocą ubogim i radą udzielaną dworowi Gonzagów. Kościół wspomina ją 18 czerwca, w dniu jej śmierci.

Urodziła się 17 stycznia 1449 roku w szlacheckiej rodzinie Andreasich. Źródła podają jako miejsce jej urodzenia Mantuę albo pobliską Carbonarolę nad Padem. Według jej biografów już jako kilkuletnie dziecko przeżyła nad brzegiem Padu widzenie, w którym anioł ukazał jej raj. Od tej pory wiele czasu poświęcała modlitwie.

Mając piętnaście lat, przywdziała habit tercjarek dominikańskich, zwanych Siostrami od Pokuty św. Dominika, choć ojciec się temu sprzeciwiał, bo wolał wydać ją za mąż. Habit nosiła do końca życia, lecz profesję złożyła dopiero w 1501 roku, po trzydziestu siedmiu latach. Powody tej zwłoki nie są jasne. Wcześnie straciła rodziców; pozostała w domu i troszczyła się o rodzeństwo, a później także o jego rodziny.

Prowadziła głębokie życie modlitwy. Według biografów w wieku osiemnastu lat przeżyła mistyczne zaślubiny z Chrystusem, a od 1477 roku nosiła stygmaty, które nie tworzyły otwartych ran, lecz sprawiały jej wielki ból. Przez wiele lat łączyła ją duchowa przyjaźń z oliwetańskim mnichem Girolamem Scolarim, który spisywał jej słowa i przechowywał jej listy.

Gonzagowie, władcy Mantui, darzyli ją wielkim zaufaniem. W 1478 roku markiz Federico I, wyruszając na wojnę, powierzył jej opiece swoją żonę i dzieci. Jego syn Francesco II i synowa Isabella d'Este wybrali ją na przewodniczkę duchową i doradczynię, także w sprawach państwa. Zachowało się wiele jej listów, w znacznej części adresowanych do Gonzagów. Hozanna nie przestawała przy tym pomagać ubogim i opuszczonym.

Zmarła w Mantui 18 czerwca 1505 roku. W jej pogrzebie uczestniczyli markiz Francesco i Isabella d'Este. Pochowano ją w kościele św. Dominika; jej ciało spoczywa dziś w katedrze w Mantui. Jeszcze w roku jej śmierci dominikanin Francesco Silvestri wydał w Mediolanie jej łaciński żywot, a w 1507 roku Girolamo Scolari opublikował po włosku książkę o jej życiu i śmierci wraz z jej listami i zapisem ich rozmów duchowych.

Już 8 stycznia 1515 roku papież Leon X zezwolił Mantui na sprawowanie Mszy i oficjum ku jej czci jako błogosławionej. W 1694 roku Innocenty XII potwierdził jej kult, a w następnym roku rozciągnięto go na cały zakon dominikański. Martyrologium Rzymskie wspomina ją jako dziewicę, która w habicie Sióstr od Pokuty św. Dominika łączyła kontemplację spraw Bożych z zajęciami świeckimi i dobrymi uczynkami.