Bł. Honorat Koźmiński

Błogosławiony Honorat Koźmiński był kapucynem, kapłanem i spowiednikiem, który w zaborze rosyjskim, w czasach kasaty klasztorów, założył wiele zgromadzeń zakonnych żyjących w ukryciu. Martyrologium Rzymskie wspomina go 16 grudnia, w dniu śmierci; w Polsce jego wspomnienie obchodzi się 13 października.

Urodził się 16 października 1829 roku w Białej Podlaskiej; na chrzcie otrzymał imiona Florentyn Wacław Jan. Studiował architekturę w Warszawie i w młodości stracił wiarę. W kwietniu 1846 roku policja carska, niesłusznie podejrzewając go o udział w spisku, osadziła go w Cytadeli Warszawskiej. W więzieniu ciężko zachorował, a 15 sierpnia 1846 roku, w uroczystość Wniebowzięcia, odzyskał wiarę. Nawrócenie przypisywał wstawiennictwu Matki Bożej i modlitwom swojej matki. Na wolność wyszedł 27 marca 1847 roku.

W grudniu 1848 roku wstąpił do kapucynów i w nowicjacie w Lubartowie przyjął imię Honorat. Chciał zostać bratem zakonnym, lecz przełożeni skierowali go do kapłaństwa; święcenia przyjął 27 grudnia 1852 roku. W Warszawie głosił kazania, spowiadał i był kapelanem więziennym. Był spowiednikiem bł. Marii Angeli Truszkowskiej, która w 1855 roku dała początek zgromadzeniu felicjanek.

Po powstaniu styczniowym 1863 roku władze rosyjskie skasowały warszawski klasztor kapucynów i zamknęły nowicjaty. Ojca Honorata przeniesiono do Zakroczymia, gdzie do 1892 roku żył pod nadzorem policji, a potem do Nowego Miasta nad Pilicą. Do jego konfesjonału przyjeżdżali ludzie z różnych stron kraju. Wielu pragnęło życia zakonnego, do którego droga była zamknięta. Radził im żyć radami ewangelicznymi bez habitu, we własnym środowisku, na wzór ukrytego życia Jezusa i Maryi w Nazarecie.

Od 1855 do 1895 roku założył dwadzieścia sześć zgromadzeń, w większości bezhabitowych; kilkanaście z nich istnieje do dziś. Służyły różnym środowiskom: nauczycielom, robotnikom, służącym, rzemieślnikom, chorym. W 1889 roku Stolica Apostolska zatwierdziła ich sposób życia. Jan Paweł II nazwał ojca Honorata twórcą nowej formy życia zakonnego, podobnej do dzisiejszych instytutów świeckich.

Bolesną próbą była dla niego sprawa mariawitów, w którą uwikłano go wskutek oszczerstw. Stolica Apostolska poleciła mu oddać kierownictwo założonych zgromadzeń. Posłuchał od razu i wezwał je do heroicznego posłuszeństwa Kościołowi. Od 1905 roku choroba i głuchota nie pozwalały mu spowiadać, dlatego prowadził innych listownie. Zmarł 16 grudnia 1916 roku w Nowym Mieście nad Pilicą, mając 87 lat, i spoczywa tam w kościele kapucynów.

Jan Paweł II beatyfikował go 16 października 1988 roku na placu Świętego Piotra, w dziesiątą rocznicę swego wyboru. Przypomniał wtedy jego słowa, że codziennie od Chrystusa wychodzi, do Chrystusa idzie i do Chrystusa wraca. Błogosławiony Honorat jest głównym patronem diecezji łowickiej.