Bł. Henryk z Bolzano

Błogosławiony Henryk z Bolzano był ubogim, niepiśmiennym robotnikiem, który osiadł w Treviso w północnych Włoszech. Zasłynął modlitwą, pokutą i miłością do ubogich. Kościół wspomina go 10 czerwca.

Urodził się w Bolzano około 1250 roku; dokładna data jego urodzin nie jest znana. Nie umiał czytać ani pisać. Utrzymywał się z ciężkiej pracy fizycznej jako robotnik najemny, a w Treviso, jak zanotował Giovanni Boccaccio w Dekameronie, nosił ciężary za zapłatą każdemu, kto go o to poprosił. Nie wiadomo, kiedy i dlaczego opuścił rodzinne miasto. Według jednego z przekazów zatrzymał się w Treviso w drodze powrotnej z pielgrzymki do Rzymu.

Przybył tam z żoną i synem, którzy zmarli przed nim. Owdowiały Henryk zamieszkał samotnie w ciasnej izdebce, którą udostępnił mu pewien notariusz. Codziennie odwiedzał wszystkie kościoły miasta i chętnie uczestniczył we Mszy świętej. Prowadził życie pokutne: sypiał na twardym posłaniu, nosił szorstką szatę i spędzał długie godziny nocy na modlitwie.

Martyrologium Rzymskie przypomina, że wszystko, co miał, rozdawał ubogim. Kiedy opadł z sił, sam prosił o jałmużnę, a to, co otrzymał, dzielił z innymi żebrakami. W ostatnich latach życia żył w skrajnym ubóstwie.

Zmarł samotnie w swojej izdebce 10 czerwca 1315 roku. Według tradycji w chwili jego śmierci dzwony Treviso zaczęły bić same, choć nikt ich nie poruszał. Mieszkańcy mówili, że umarł święty, i tłumnie przyszli na pogrzeb, a jego ciało złożono w katedrze. Przez długi czas do jego grobu przybywali pielgrzymi z wielu miast północnych Włoch.

Komisja powołana przez biskupa spisała relacje naocznych świadków o łaskach otrzymanych za jego wstawiennictwem. Zebrano ich kilkaset, w większości o uzdrowieniach. Jednym ze świadków był autor żywotu Henryka, Pier Domenico da Baone, późniejszy biskup Treviso.

Benedykt XIV zatwierdził jego kult w 1750 roku. W 1759 roku część relikwii przeniesiono uroczyście z Treviso do Bolzano, gdzie są czczone w katedrze, a miasto obrało go za swojego patrona.