Bł. Henryk Suzo

Błogosławiony Henryk Suzo był niemieckim dominikaninem, prezbiterem, kaznodzieją i mistykiem. Uczył się u Mistrza Eckharta, a jego „Księga Mądrości Przedwiecznej” należała do najchętniej czytanych książek pobożnych późnego średniowiecza. Kościół wspomina go 25 stycznia.

Urodził się 21 marca w Konstancji albo w pobliskim Überlingen. Roku jego urodzenia nie znamy na pewno: najczęściej podaje się 1295 lub 1297. Ojciec pochodził ze szlacheckiego rodu von Berg, matka z rodziny Sus, i to od jej nazwiska Henryk przyjął miano, pod którym jest znany. W wieku trzynastu lat wstąpił do klasztoru dominikanów w Konstancji.

W wieku osiemnastu lat doświadczył wewnętrznej przemiany i odtąd nazywał siebie sługą Mądrości Przedwiecznej, w której rozpoznawał Chrystusa. „Życie”, spisane przy udziale dominikanki Elżbiety Stagel z klasztoru Töss, opowiada o surowych umartwieniach i o tym, że wyrył sobie na piersi monogram imienia Jezus. Zdaniem badaczy jest to po części utwór literacki, dlatego jego szczegóły trzeba przyjmować ostrożnie. Około czterdziestego roku życia Henryk porzucił zewnętrzne pokuty, zrozumiawszy, że Bóg oczekuje od niego cierpliwego znoszenia przeciwności.

Zakon wysłał go na studia do Kolonii, gdzie w latach dwudziestych XIV wieku był uczniem Mistrza Eckharta. Po powrocie wykładał w rodzinnym konwencie jako lektor. W „Księdze Prawdy” bronił właściwego rozumienia nauki swojego mistrza, oskarżonego wówczas o błędy. Na kapitule zakonu w Niderlandach także jemu zarzucono herezję. Potępiony nie został, lecz urząd lektora stracił. Obok Eckharta i Jana Taulera należy do najważniejszych mistyków nadreńskich.

Około 1330 roku powstała „Księga Mądrości Przedwiecznej”, rozmowa Sługi z Mądrością, która prowadzi czytelnika do rozważania męki Chrystusa. Kilka lat później Henryk opracował ją po łacinie jako „Horologium Sapientiae”. Przez wiele lat głosił kazania nad górnym Renem, w Szwajcarii i Alzacji, a szczególną troską otaczał klasztory dominikanek.

Gdy w sporze papieża z cesarzem Ludwikiem Bawarskim na Konstancję spadł interdykt, wierni papieżowi dominikanie przez kilka lat żyli na wygnaniu w Diessenhofen. Około 1343 roku wybrano Henryka przeorem. Pewna kobieta fałszywie przypisała mu ojcostwo swojego dziecka, lecz został oczyszczony z zarzutu. Około 1348 roku przeniesiono go do Ulm, gdzie w latach 1362 i 1363 zebrał swoje niemieckie pisma w całość zwaną „Exemplar”.

Zmarł w Ulm 25 stycznia 1366 roku i został pochowany w tamtejszym kościele dominikanów. Jego kult zatwierdził w 1831 roku papież Grzegorz XVI, co jest równoznaczne z beatyfikacją. Martyrologium Rzymskie wspomina go jako prezbitera Zakonu Kaznodziejskiego, który cierpliwie znosił niezliczone utrapienia i choroby, napisał traktat o Mądrości Przedwiecznej i nieustannie głosił najsłodsze imię Jezus.