Bł. Gizela Bawarska

Błogosławiona Gizela Bawarska była pierwszą królową Węgier, żoną świętego Stefana i matką świętego Emeryka. Martyrologium Rzymskie mówi, że pomagała mężowi w szerzeniu wiary, a po jego śmierci, pozbawiona wszystkich dóbr i wygnana z królestwa, schroniła się w klasztorze Niedernburg w Pasawie, którego została później ksienią. Kościół wspomina ją 7 maja.

Była córką Henryka Kłótnika, księcia Bawarii, i Gizeli Burgundzkiej oraz siostrą Henryka, późniejszego cesarza, którego Kościół czci jako świętego. Urodziła się około 985 roku; dokładna data i miejsce jej urodzenia nie są znane. Około 996 roku wydano ją za Stefana, syna Gejzy, księcia Węgrów. Gdy około roku 1000 Stefan przyjął koronę królewską, Gizela została królową.

Wspierała męża w budowaniu chrześcijańskiego królestwa. Fundowała kościoły i klasztory i hojnie je obdarowywała. Szczególnie wiąże się ją z Veszprém: przyczyniła się do budowy tamtejszej katedry i ofiarowała jej cenne naczynia liturgiczne. Zachował się ornat, który według wyhaftowanego na nim napisu król Stefan i królowa Gizela podarowali w 1031 roku kościołowi Najświętszej Maryi Panny w Székesfehérvárze. Później przerobiono go na płaszcz koronacyjny królów węgierskich. Według tradycji królowa sama pracowała przy jego hafcie.

Z dzieci królewskiej pary tylko Emeryk przeżył dzieciństwo. Ojciec starannie przygotowywał go do rządów, lecz w 1031 roku młody książę zginął podczas polowania. Później zarówno on, jak i jego ojciec zostali zaliczeni do grona świętych. Jan Paweł II nazwał Stefana, Gizelę i Emeryka pierwszą świętą rodziną węgierską.

Stefan zmarł w 1038 roku. Za rządów jego następcy, Piotra Orseolo, owdowiała królowa straciła majątek i przez pewien czas była więziona. Kilka lat później opuściła Węgry i wróciła do Bawarii; opracowania podają rok 1042 albo 1045. Wstąpiła do benedyktynek w Niedernburgu w Pasawie i z czasem została ksienią tego klasztoru.

Zmarła tam 7 maja, lecz rok jej śmierci nie jest pewny: najczęściej podaje się około 1060 roku, niektóre opracowania wskazują rok 1065. Pochowano ją w klasztornym kościele Świętego Krzyża. W XV wieku nad jej grobem wzniesiono gotycki nagrobek i od tamtego czasu przybywają do niego pielgrzymi, przede wszystkim z Węgier. Jej relikwię przechowuje także katedra w Veszprém.

Gizela nie została kanonizowana. Od wieków czczona jest jako błogosławiona i z tym tytułem wspomina ją dziś Martyrologium Rzymskie. Papieże Paweł VI, Jan Paweł II i Franciszek, mówiąc o świętości rodziny króla Stefana, nazywali ją błogosławioną.