Bł. Fryderyk Ozanam

Błogosławiony Fryderyk Ozanam był francuskim uczonym, profesorem Sorbony, mężem i ojcem. Jako dwudziestoletni student zapoczątkował z przyjaciółmi dzieło, z którego wyrosło Towarzystwo św. Wincentego a Paulo. Martyrologium Rzymskie wspomina go 8 września, w dniu jego śmierci.

Urodził się 23 kwietnia 1813 roku w Mediolanie, w rodzinie francuskiej, która w 1815 roku wróciła do Lyonu. Tam dorastał i chodził do szkoły. W młodości przeżył kryzys wiary, z którego pomógł mu wyjść ksiądz Noirot, filozof. W 1831 roku wyjechał na studia do Paryża. Przez pewien czas mieszkał tam u uczonego André-Marie Ampère'a i poznał czołowych katolików swojej epoki, wśród nich Chateaubrianda, Lacordaire'a i Montalemberta.

23 kwietnia 1833 roku, w dniu swoich dwudziestych urodzin, znalazł się w niewielkiej grupie studentów Sorbony, którzy założyli pierwszą konferencję miłosierdzia. Chcieli umacniać wiarę i przyjaźń, odwiedzając ubogich w ich domach, i pokazać czynem, że Kościół ma coś do powiedzenia współczesnemu światu. Do ubogich z paryskiej dzielnicy Mouffetard poprowadziła ich szarytka, siostra Rozalia Rendu. Patronem obrali św. Wincentego a Paulo, a konferencje szybko rozszerzyły się poza Francję. Ozanam przyczynił się też do powstania konferencji wielkopostnych w katedrze Notre-Dame, które głosił ksiądz Lacordaire.

Uzyskał doktorat z prawa, a w 1839 roku doktorat z literatury za rozprawę o Dantem. Był adwokatem w Lyonie i wykładał tam prawo handlowe. Od 1840 roku uczył literatur obcych na Sorbonie, a w 1844 roku objął tam katedrę. W 1841 roku poślubił Amelię Soulacroix, a w 1845 roku urodziła się ich jedyna córka, Maria. Martyrologium mówi, że jako wzorowy ojciec rodziny uczynił swój dom Kościołem domowym.

Był przekonany, że miłość bliźniego musi prowadzić do naprawiania niesprawiedliwości. W 1848 roku razem z Lacordaire'em i księdzem Henrim Maretem założył dziennik „L'Ère nouvelle”. Bronił robotników i domagał się płacy wystarczającej na utrzymanie ich rodzin. Jan Paweł II widział w nim prekursora nauki społecznej Kościoła, którą Leon XIII wyłożył w 1891 roku w encyklice „Rerum novarum”. Ozanam uczył, że trzeba bronić swoich przekonań, nie nienawidząc przeciwników.

W ostatnich latach życia ciężko chorował, ale do końca prowadził wykłady. W 1853 roku lekarze wysłali go do Włoch. W drodze powrotnej zmarł w Marsylii 8 września 1853 roku, mając czterdzieści lat. Spoczywa w Paryżu, w krypcie kościoła Saint-Joseph-des-Carmes. Jan Paweł II beatyfikował go 22 sierpnia 1997 roku w katedrze Notre-Dame, podczas Światowych Dni Młodzieży w Paryżu. Wspomniał wtedy, że sam jako student przed II wojną światową należał do jednej z konferencji św. Wincentego a Paulo.