Bł. Franciszka Siedliska

Błogosławiona Franciszka Siedliska, w zakonie Maria od Pana Jezusa Dobrego Pasterza, założyła Zgromadzenie Sióstr Najświętszej Rodziny z Nazaretu, czyli nazaretanki. Zgromadzenie powstało w Rzymie, służy rodzinom, a w kilku krajach otoczyło opieką polskich emigrantów. Kościół wspomina ją 21 listopada, w dniu jej śmierci.

Urodziła się 12 listopada 1842 roku w Roszkowej Woli na Mazowszu jako pierwsze dziecko Adolfa i Cecylii z Morawskich, w zamożnej rodzinie ziemiańskiej. Otrzymała staranne wykształcenie domowe, lecz, jak sama napisała, Bóg nie był w tym domu Panem. Do pierwszej Komunii świętej przygotował ją kapucyn, ojciec Leander Lendzian, jej wieloletni spowiednik i kierownik duchowy. Przyjęła ją 1 maja 1855 roku w Warszawie i odtąd pragnęła należeć tylko do Chrystusa.

Ojciec sprzeciwiał się jej powołaniu i chciał ją wydać za mąż. Franciszka od dzieciństwa chorowała, dlatego w 1860 roku rodzice wywieźli ją na leczenie za granicę. Kilka lat spędziła w uzdrowiskach Tyrolu, Szwajcarii, Niemiec i Francji, a w 1864 roku w Cannes złożyła prywatny ślub czystości. Po powrocie do kraju mieszkała w rodzinnych Żdżarach i razem z matką została tercjarką franciszkańską. Ojciec zmarł w 1870 roku.

W 1873 roku ojciec Lendzian uznał, że Bóg wzywa ją do założenia nowej rodziny zakonnej. Franciszka złożyła prywatne śluby, a 1 października tego roku papież Pius IX pobłogosławił jej zamiar. W zaborze rosyjskim jawny klasztor nie mógł powstać, dlatego opuściła kraj i w 1875 roku założyła pierwszą wspólnotę w Rzymie. Rocznicę tego wydarzenia siostry obchodzą w pierwszą niedzielę Adwentu. Wzorem miało być dla nich ukryte życie Jezusa, Maryi i Józefa w Nazarecie. Profesję zakonną złożyła z pierwszymi towarzyszkami 1 maja 1884 roku.

W 1881 roku otworzyła dom w Krakowie. W 1885 roku, na prośbę księży pracujących wśród polskich wychodźców, sama wyjechała z grupą sióstr do Chicago. Potem powstały domy w Paryżu i, w 1895 roku, w Londynie. Siostry uczyły katechizmu, prowadziły szkoły, sierocińce i szpitale, opiekowały się chorymi i opuszczonymi. Pod koniec jej życia do zgromadzenia należało kilkaset sióstr w ponad dwudziestu domach we Włoszech, w Polsce, Francji, Anglii i Stanach Zjednoczonych.

Niedługo po sześćdziesiątych urodzinach zachorowała i 21 listopada 1902 roku zmarła w Rzymie. Jako duchowy testament zostawiła siostrom trzykrotne wezwanie: „Miłości, miłości, miłości”. Spoczywa w kaplicy domu generalnego zgromadzenia w Rzymie.

Papież Jan Paweł II beatyfikował ją 23 kwietnia 1989 roku na placu Świętego Piotra. Nazwał ją córką Mazowsza i apostołką rodziny, która w odrodzeniu rodziny widziała warunek odrodzenia narodu. Do jej zgromadzenia należało jedenaście sióstr rozstrzelanych przez Niemców w Nowogródku w 1943 roku, które ten sam papież beatyfikował w 2000 roku.