Bł. Elżbieta Canori Mora

Błogosławiona Elżbieta Canori Mora była rzymianką, żoną i matką, tercjarką trynitarską i mistyczką. Na niewierność męża i lata upokorzeń odpowiedziała wiernością, przebaczeniem i modlitwą. Kościół wspomina ją 5 lutego.

Urodziła się w Rzymie 21 listopada 1774 roku jako córka Tommasa Canoriego i Teresy Primoli, w rodzinie zamożnej i szczerze wierzącej. Przez kilka lat uczyła się u augustianek w Cascii w Umbrii, gdzie przyjęła pierwszą Komunię Świętą i gorliwie oddawała się modlitwie. Ze względu na zdrowie wróciła do Rzymu, gdzie weszła w życie towarzyskie i, jak przyznaje list apostolski o jej beatyfikacji, poznała urok światowej próżności, lecz nie porzuciła drogi dobra.

10 stycznia 1796 roku poślubiła młodego rzymskiego adwokata Cristofora Morę. Po kilku spokojnych miesiącach mąż związał się z inną kobietą. Oddalał się od żony, upokarzał ją i dręczył, zaniedbał pracę, roztrwonił majątek i doprowadził rodzinę do skrajnej nędzy. Elżbieta urodziła cztery córki. Dwie zmarły zaraz po urodzeniu, a Marianna i Lucina, wychowane z miłością, były jej pociechą.

Niektórzy radzili jej odejść od męża. Nie zgodziła się: chciała dochować zobowiązań przyjętych w sakramencie małżeństwa. Kochała męża, służyła mu i przebaczała, do końca ufając w jego nawrócenie. Aby utrzymać siebie i córki oraz spłacić jego długi, wyzbyła się klejnotów, sprzętów, a nawet łóżka. Bez wstydu podejmowała prace służebne i szyła na zamówienie koszule.

W 1801 roku tajemnicza choroba doprowadziła ją na próg śmierci. Niespodziewanie wyzdrowiała i odtąd w pełni oddała się służbie Bogu. Jej modlitwa się pogłębiała, a list apostolski mówi o darach mistycznych, które umacniały ją w biedzie i wśród drwin bliskich. Wstąpiła do Trzeciego Zakonu Trójcy Przenajświętszej, świeckiej gałęzi trynitarzy. Opiekowała się ubogimi, chorymi i rodzinami w potrzebie, a do jej domu wielu przychodziło po radę, pociechę i modlitwę. Samą siebie ofiarowała Bogu za nawrócenie męża oraz za Rzym i Kościół, przeżywający wtedy ciężkie chwile.

Zmarła w Rzymie 5 lutego 1825 roku. Pochowano ją w kościele trynitarzy San Carlo alle Quattro Fontane, do którego za życia często chodziła i gdzie do dziś czci się jej relikwie. Po jej śmierci, jak sama zapowiedziała, Cristoforo Mora odmienił życie. Wstąpił do trzeciego zakonu trynitarzy, a potem został franciszkaninem konwentualnym i kapłanem.

Pius XI potwierdził heroiczność jej cnót w 1928 roku. Jan Paweł II beatyfikował ją 24 kwietnia 1994 roku w Rzymie, w Roku Rodziny, razem z Joanną Berettą Mollą i Izydorem Bakanją. Obie Włoszki nazwał w homilii kobietami heroicznej miłości. O Elżbiecie powiedział, że wśród niemałych trudności małżeńskich okazała całkowitą wierność zobowiązaniu przyjętemu w sakramencie małżeństwa, po chrześcijańsku wychowała córki i wyprosiła nawrócenie męża.