Bł. Delfina z Glandèves

Błogosławiona Delfina z Glandèves była prowansalską szlachcianką, hrabiną Ariano i żoną świętego Elzeara z Sabran, z którym ślubowała żyć w czystości. Po jego śmierci rozdała majątek i resztę życia spędziła w ubóstwie i modlitwie. Martyrologium Rzymskie wspomina ją 26 listopada.

Urodziła się w Puimichel w Prowansji jako córka tamtejszego pana. Roku jej urodzenia nie znamy: źródła podają lata od 1282 do 1285. W literaturze nazywa się ją Delfiną z Glandèves, z Signe albo z Puimichel. Wcześnie straciła rodziców, a krewni oddali ją na wychowanie do klasztoru Świętej Katarzyny w Sorps, gdzie mniszką była jej ciotka. Już jako dziewczyna pragnęła pozostać dziewicą i oddać się Bogu.

Z woli Karola II Andegaweńskiego, króla Neapolu i hrabiego Prowansji, zaręczono ją z Elzearem z Sabran, synem hrabiego Ariano. Pobrali się około 1300 roku, oboje jako kilkunastoletni. Delfina wyznała mężowi swoje pragnienie, a on po pewnym czasie je uszanował. Małżonkowie żyli we wstrzemięźliwości, a około 1316 roku złożyli wspólnie ślub czystości na ręce franciszkanina. Bulla kanonizacyjna Elzeara stwierdza, powołując się na świadectwo jego żony i spowiednika, że święty zachował dziewictwo.

Po śmierci ojca Elzear odziedziczył hrabstwo Ariano w Królestwie Neapolu i służył królowi Robertowi Andegaweńskiemu. Delfina dołączyła do męża we Włoszech i przez lata żyła na dworze w Neapolu, gdzie zaprzyjaźniła się z królową Sanczą. Oboje łączyli obowiązki swego stanu z modlitwą, pokutą i troską o ubogich. Byli blisko związani z franciszkanami, a tradycja zakonu zalicza oboje do tercjarzy świętego Franciszka, choć zachowane dokumenty z epoki, także testament Elzeara, nie nazywają go tercjarzem.

Elzear zmarł 27 września 1323 roku w Paryżu, dokąd pojechał z poselstwem, i został pochowany w kościele franciszkanów w Apt. Delfina jeszcze długo pozostawała przy królowej Sanczy, złożyła ślub ubóstwa i stopniowo sprzedała swoje dobra, a pieniądze rozdała potrzebującym. Po powrocie do Prowansji żyła jak pustelnica, najpierw w Cabrières, potem w Apt, oddana modlitwie i uczynkom miłosierdzia.

Zeznawała w dochodzeniu, które od 1351 roku przygotowywało kanonizację jej męża. W ostatnich latach cierpliwie znosiła długą chorobę. Zmarła w Apt 26 listopada. Badacze akt jej procesu przyjmują rok 1360, starsze opracowania podają także 1358, a Martyrologium Rzymskie notuje obie daty. Pochowano ją obok Elzeara w kościele franciszkanów. Dziś relikwie obojga małżonków są czczone w katedrze w Apt.

W 1363 roku papież Urban V, chrześniak Elzeara, polecił zbadać jej życie i cuda. Świadków przesłuchano w Apt, lecz procesu nigdy nie dokończono. Elzeara ten sam papież kanonizował 15 kwietnia 1369 roku. Kult Delfiny, żywy w Prowansji i w rodzinie franciszkańskiej, zatwierdził w 1694 roku papież Innocenty XII.