Bł. Daudi Okelo i Jildo Irwa

Błogosławieni Daudi Okelo i Jildo Irwa byli młodymi świeckimi katechistami z ludu Aczoli w północnej Ugandzie. Zginęli w 1918 roku w Paimol, bo nie chcieli porzucić nauczania wiary. Martyrologium Rzymskie wspomina ich 18 września, a list apostolski o beatyfikacji wyznaczył ich wspomnienie na 20 października.

Obaj pochodzili z pogańskich rodzin z okolic Kitgum, gdzie w 1915 roku misjonarze kombonianie założyli misję. Daudi urodził się około 1902 roku w wiosce Ogom-Payira, a Jildo około 1906 roku w Bar-Kitoba. Przeszli katechumenat w misji, w czerwcu 1916 roku przyjęli chrzest i pierwszą Komunię Świętą, a 15 października tego samego roku bierzmowanie. Jildo, chłopiec żywy, łagodny i uczynny, zamieszkał potem przy misji.

Gdy na początku 1917 roku zmarł katechista z Paimol, Antoni, Daudi zgłosił się do przełożonego misji, o. Cesarego Gambaretto, by zająć jego miejsce. Na pomocnika dostał młodszego Jildo. Misjonarz uprzedził ich o trudnościach: Paimol leżało około 80 kilometrów od Kitgum, a w okolicy często wybuchały walki, które podsycali także rabusie i handlarze niewolników. Daudi miał odpowiedzieć: „Nie boję się śmierci. Jezus też umarł za nas!”.

W Paimol Daudi o świcie bił w bęben, zwołując katechumenów na poranną modlitwę, a z Jildo odmawiał także różaniec. Uczył dzieci na pamięć modlitw i pytań katechizmu, często powtarzając je z nimi śpiewem. Jildo pomagał mu gromadzić dzieci i zjednywał ludzi życzliwością. Obaj trzymali się z dala od sporów plemiennych i politycznych.

Po decyzjach brytyjskiej administracji kolonialnej wybuchły w okolicy niepokoje. Według dokumentów Stolicy Apostolskiej do buntowników przyłączyli się wyznawcy miejscowych kultów i muzułmanie, a wrogość zwróciła się przeciw chrześcijanom. Między 18 a 20 października 1918 roku przed świtem pięciu mężczyzn przyszło do chaty katechistów. Starszy wioski protestował, bo byli jego gośćmi, lecz napastnicy zażądali, by Daudi przestał nauczać. Gdy odmówił, wywlekli go na zewnątrz i przebili włóczniami. Jildo także nie zgodził się odejść; ugodzono go włócznią i nożem. Daudi miał około szesnastu do osiemnastu lat, Jildo około dwunastu do czternastu.

Ciało Daudiego przez kilka dni leżało niepochowane. W lutym 1926 roku jego szczątki złożono w kościele misyjnym w Kitgum, u stóp ołtarza Najświętszego Serca Pana Jezusa. Wierni od razu uznali obu chłopców za męczenników. 23 kwietnia 2002 roku ogłoszono dekret o ich męczeństwie z nienawiści do wiary.

Jan Paweł II beatyfikował ich 20 października 2002 roku na placu Świętego Piotra, w Światowy Dzień Misyjny. W homilii nazwał ich odważnymi świadkami, którzy byli niewiele więcej niż chłopcami, i ukazał ich jako wzór i orędowników katechistów na całym świecie, zwłaszcza tam, gdzie katechiści wciąż cierpią z powodu wiary.