Bł. Contardo Ferrini

Błogosławiony Contardo Ferrini był włoskim uczonym, profesorem prawa rzymskiego i tercjarzem franciszkańskim. Jako człowiek świecki szedł do świętości przez pracę naukową, nauczanie i modlitwę. Urodził się 4 kwietnia 1859 roku w Mediolanie, a zmarł w 1902 roku w Sunie nad jeziorem Maggiore. Martyrologium Rzymskie wspomina go 17 października.

Był synem Rinalda Ferriniego, profesora mediolańskiej Politechniki, i Luigii Buccellati. Rodzice wychowali go w wierze. W wieku dwunastu lat przyjął Pierwszą Komunię Świętą i odtąd jego dni wypełniały modlitwa i nauka. W 1876 roku rozpoczął studia prawnicze na uniwersytecie w Pawii jako wychowanek Kolegium Boromeusza. Nie krył swojej wiary, a koledzy nazywali go „świętym Alojzym”.

Studia ukończył w 1880 roku z najwyższym wyróżnieniem, przedstawiając rozprawę o tym, co poematy Homera i Hezjoda wnoszą do historii prawa karnego. Jeszcze w tym samym roku wyjechał na stypendium do Berlina, gdzie przez około dwa lata pogłębiał znajomość prawa rzymskiego pod kierunkiem wybitnych uczonych. Codziennie rano uczestniczył we Mszy Świętej w kościele św. Jadwigi, a jako członek Konferencji św. Wincentego a Paulo włączył się w dzieła miłosierdzia. Związany ślubem czystości, do końca życia pozostał bezżenny.

Po powrocie do Włoch, mając dwadzieścia cztery lata, zaczął wykładać prawo rzymskie w Pawii. W 1887 roku objął katedrę w Mesynie, w 1890 roku przeniósł się do Modeny, a w 1894 roku wrócił do Pawii, gdzie uczył do śmierci. W ciągu niespełna dwudziestu lat ogłosił ponad dwieście prac naukowych, wśród nich dzieło o rzymskim prawie karnym i krytyczne wydania źródeł prawa rzymsko-bizantyńskiego. Cenili go uczeni we Włoszech i w Niemczech, także ci, którzy nie podzielali jego wiary.

Siłę czerpał z codziennej Komunii Świętej, modlitwy i rozważania Pisma Świętego. W 1886 roku wstąpił do Trzeciego Zakonu św. Franciszka. W 1895 roku wybrano go do rady miejskiej Mediolanu, w której przez cztery lata bronił między innymi nauczania religii w szkołach podstawowych. Odpoczywał w Alpach, a widok gór prowadził go do modlitwy. Przyjaźnił się z księdzem Achille Rattim, późniejszym papieżem Piusem XI.

Pod koniec lata 1902 roku, podczas wypoczynku w Sunie, ciężko zachorował na tyfus. Zmarł tam 17 października, mając czterdzieści trzy lata. Od razu zaczęto mówić o nim jako o świętym. Jego sprawy beatyfikacyjnej podjął się Katolicki Uniwersytet Najświętszego Serca w Mediolanie, który widzi w nim swojego prekursora. W 1942 roku przeniesiono tam jego ciało.

Papież Pius XI ogłosił 8 lutego 1931 roku dekret o heroiczności jego cnót. Pius XII beatyfikował go 13 kwietnia 1947 roku w Bazylice Watykańskiej. Kilka miesięcy później ten sam papież nazwał go wzorem katolika naszych czasów.