Bł. Bronisław Markiewicz

Błogosławiony Bronisław Markiewicz był polskim księdzem z diecezji przemyskiej, który po kilku latach spędzonych u salezjanów we Włoszech wrócił do kraju i w Miejscu Piastowym koło Krosna stworzył dom dla sierot i ubogich chłopców. Dał początek dwóm zgromadzeniom zakonnym św. Michała Archanioła: michalitom i michalitkom. Jego wspomnienie przypada 30 stycznia.

Urodził się 13 lipca 1842 roku w Pruchniku koło Jarosławia jako szóste z jedenaściorga dzieci Jana Markiewicza, burmistrza miasteczka, i Marianny z domu Gryzieckiej. W gimnazjum w Przemyślu, w środowisku niechętnym religii, przeżył okres zachwiania wiary, lecz dość szybko odzyskał wewnętrzny pokój. Po maturze wstąpił do przemyskiego seminarium, a 15 września 1867 roku przyjął święcenia kapłańskie.

Przez sześć lat był wikariuszem w Harcie i przy katedrze w Przemyślu. Potem przez dwa lata studiował pedagogikę, filozofię i historię na uniwersytetach we Lwowie i w Krakowie, aby lepiej przygotować się do pracy z młodzieżą. Był proboszczem w Gaci i w Błażowej, a od 1882 roku wykładał teologię pastoralną w seminarium w Przemyślu.

Czując powołanie także do życia zakonnego, w listopadzie 1885 roku wyjechał do Włoch i wstąpił do salezjanów. Poznał tam św. Jana Bosko i 25 marca 1887 roku na jego ręce złożył śluby zakonne. W 1889 roku ciężko zachorował na gruźlicę i był bliski śmierci. W 1892 roku, za zgodą przełożonych, wrócił do ojczyzny i objął parafię w Miejscu Piastowym.

Obok pracy duszpasterskiej zajął się, za przykładem księdza Bosko, wychowaniem ubogiej i osieroconej młodzieży. Otworzył zakład, w którym chłopcy znajdowali utrzymanie, opiekę duchową i naukę zawodu. W 1897 roku postanowił założyć dwa nowe zgromadzenia zakonne, oparte na duchowości św. Jana Bosko, i wrócił do duchowieństwa diecezji przemyskiej. Swojemu dziełu, ustanowionemu w 1898 roku, nadał nazwę „Powściągliwość i Praca”. Mówił: „Chciałbym zebrać miliony dzieci i młodzieży z wszystkich krajów i narodów, żywić ich za darmo i przyodziewać ich na duszy i na ciele”.

Jego pracę popierał biskup przemyski św. Józef Sebastian Pelczar. W Miejscu Piastowym ksiądz Markiewicz dał dom i wychowanie setkom chłopców, a w sierpniu 1903 roku otworzył drugi zakład w Pawlikowicach koło Krakowa, dla ponad czterystu sierot. Praca ponad siły nadwerężyła zdrowie osłabione już chorobą przebytą we Włoszech. Zmarł w Miejscu Piastowym 29 stycznia 1912 roku.

Zgromadzenia, o które zabiegał, zatwierdzono dopiero po jego śmierci: męskie w 1921 roku, a żeńskie w 1928 roku. Papież Benedykt XVI zaliczył księdza Markiewicza do grona błogosławionych listem apostolskim, który 19 czerwca 2005 roku w Warszawie, na zakończenie Kongresu Eucharystycznego, odczytał kardynał Józef Glemp. List wyznaczył jego wspomnienie na 30 stycznia, dzień po rocznicy śmierci.