Bł. Bolesława Lament

Błogosławiona Bolesława Lament była zakonnicą, założycielką Zgromadzenia Sióstr Misjonarek Świętej Rodziny. Życie poświęciła wychowaniu młodzieży, pomocy ubogim i jedności chrześcijan. Kościół wspomina ją 29 stycznia.

Urodziła się 3 lipca 1862 roku w Łowiczu, w rodzinie rzemieślniczej, jako najstarsza z ośmiorga dzieci. Po szkole wyuczyła się krawiectwa i otworzyła w rodzinnym mieście własną pracownię. W 1884 roku wstąpiła do działającego w ukryciu Zgromadzenia Sióstr Rodziny Maryi. Pracowała w nim dziewięć lat jako wychowawczyni i nauczycielka, lecz nie była pewna swojej drogi i w 1893 roku, przed złożeniem ślubów wieczystych, opuściła zgromadzenie.

Rok później zmarł jej ojciec i Bolesława musiała utrzymać matkę i młodsze rodzeństwo. Zamieszkała z nimi w Warszawie, gdzie prowadziła pracownię krawiecką i kierowała domem noclegowym dla bezdomnych. W 1900 roku zmarł jej brat Stefan, który pragnął zostać księdzem. Przy jego trumnie postanowiła wrócić do życia zakonnego.

W 1903 roku, za radą kapucyna, błogosławionego Honorata Koźmińskiego, wyjechała do Mohylewa nad Dnieprem, na dzisiejszej Białorusi, aby wychowywać i kształcić dziewczęta. Tam w październiku 1905 roku, z pomocą jezuity Feliksa Wiercińskiego, wraz z dwiema towarzyszkami dała początek zgromadzeniu, które później przyjęło nazwę Sióstr Misjonarek Świętej Rodziny. Miało ono służyć jedności chrześcijan wschodnich z Kościołem katolickim i umacniać katolików w wierze. Pod rządami carów siostry musiały ukrywać swoje życie zakonne. W 1907 roku przeniosły się do Petersburga, gdzie prowadziły sierociniec i szkoły dla dzieci różnych narodowości i wyznań.

Po rewolucji październikowej zgromadzenie straciło wszystkie dzieła i w 1921 roku matka Bolesława wróciła do Polski. W 1926 roku dom generalny i nowicjat znalazły miejsce w dawnym klasztorze w Ratowie koło Mławy. Nowe domy powstawały głównie na wschodzie kraju, gdzie katolicy żyli obok prawosławnych.

W 1935 roku ze względu na wiek i zdrowie zrzekła się urzędu przełożonej generalnej i zamieszkała w Białymstoku, gdzie zakładała jeszcze szkoły i przedszkola. Jan Paweł II przypomniał, że dwukrotnie przeżyła utratę całego dorobku zgromadzenia, a w trudnych chwilach umacniała się słowami: „Wszystko na większą chwałę Bożą”. W 1941 roku dotknął ją paraliż. Ostatnie pięć lat życia spędziła na modlitwie, ofiarując cierpienie w intencji jedności chrześcijan. Zmarła w Białymstoku 29 stycznia 1946 roku i została pochowana w krypcie kościoła św. Antoniego w Ratowie.

Jan Paweł II beatyfikował matkę Bolesławę 5 czerwca 1991 roku w Białymstoku. Powiedział wtedy, że na długo przed Soborem Watykańskim II stała się inspiratorką ekumenizmu w życiu codziennym przez miłość. Jej relikwie spoczywają w białostockim sanktuarium, zbudowanym w miejscu, gdzie zmarła.