Bł. Augustyn Kažotić

Błogosławiony Augustyn Kažotić był dominikaninem z dalmatyńskiego Trogiru, biskupem Zagrzebia, a pod koniec życia biskupem Lucery w południowej Italii. Współcześni cenili go za świętość życia i uczoność, a także jako kaznodzieję. Kościół wspomina go 3 sierpnia.

Urodził się w Trogirze około 1260 roku; dokładna data nie jest znana. Pochodził z jednego z najznaczniejszych rodów szlacheckich tego miasta. Jako młody człowiek wstąpił do zakonu dominikanów, a następnie studiował na uniwersytecie w Paryżu. Później nauczał w szkołach dominikańskich i głosił kazania we Francji, w Italii i w Chorwacji.

W 1303 roku papież Benedykt XI mianował go biskupem Zagrzebia. Kažotić zwoływał synody diecezjalne, odnowił liturgię według obrządku zagrzebskiego, wprowadził wspólne odmawianie liturgii godzin przez kapitułę katedralną i zadbał o śpiew kościelny. Uczestniczył w soborze powszechnym w Vienne, który obradował od 1311 do 1312 roku.

Szczególnie leżało mu na sercu wykształcenie. Przy katedrze zagrzebskiej zorganizował szkołę, w której wykładano sztuki wyzwolone i teologię, a ubodzy uczniowie nie musieli płacić za naukę. Bronił też majątku i praw Kościoła przed możnymi, co doprowadziło go do sporu z królem Karolem Robertem Andegaweńskim.

Około 1318 roku jako wysłannik biskupów udał się do papieża Jana XXII w Awinionie, aby przedstawić trudności, jakich Kościołowi przysparzał król. Władca uznał to za wrogi krok i zakazał mu powrotu do diecezji. W Awinionie Kažotić napisał dwa traktaty teologiczne: o przesądach oraz o dobrach Chrystusa i apostołów, czyli o ubóstwie. Gdy stało się jasne, że nie wróci do Zagrzebia, papież przeniósł go w 1322 roku na stolicę biskupią w Lucerze w Apulii. Martyrologium Rzymskie mówi, że otaczał tam wielką troską ubogich i potrzebujących.

Zmarł w Lucerze 3 sierpnia 1323 roku. Jego ciało spoczywa w tamtejszej katedrze, a część relikwii w poświęconej mu kaplicy katedry zagrzebskiej. Czczono go od razu po śmierci: już w 1325 roku książę Kalabrii Karol prosił papieża o jego kanonizację, a mszał zagrzebski zawierał mszę ku jego czci. Stolica Apostolska zatwierdziła jego kult na przełomie XVII i XVIII wieku.

W 1973 roku, w 650. rocznicę jego śmierci, Paweł VI przyjął pielgrzymów z Zagrzebia i przypomniał jego gorliwość kaznodziei i biskupa, cierpienia poniesione w obronie wolności Kościoła, miłość do Stolicy Piotrowej i pobożność maryjną: Kažotić pragnął, by Lucera stała się miastem Maryi. W Chorwacji czczony jest jako pierwszy chorwacki błogosławiony.