Bł. Aniela Salawa

Błogosławiona Aniela Salawa była służącą w krakowskich domach, tercjarką franciszkańską i mistyczką. Pozostała osobą świecką; do świętości doszła przez zwykłą, ciężką pracę, modlitwę i cierpienie. Martyrologium Rzymskie wspomina ją 12 marca, w dniu śmierci, a w Polsce jej wspomnienie przypada 9 września.

Urodziła się 9 września 1881 roku w Sieprawiu pod Krakowem jako jedenaste z dwanaściorga dzieci wiejskiego kowala Bartłomieja Salawy; jej matką była Ewa z domu Bochenek. Wiary uczyła ją matka, która czytała dzieciom na głos książki religijne. Aniela ukończyła tylko dwie klasy szkoły i mimo słabego zdrowia od dziecka pomagała w gospodarstwie.

Jesienią 1897 roku, mając szesnaście lat, wyjechała do Krakowa i za przykładem starszej siostry Teresy została służącą. Początkowo cieszyły ją zarobione pieniądze i stroje. Przełomem stała się śmierć Teresy w 1899 roku. Aniela zaczęła więcej się modlić, częściej przystępowała do sakramentów i za zgodą spowiednika złożyła prywatny ślub czystości. W 1900 roku wstąpiła do Stowarzyszenia św. Zyty, które niosło pomoc służącym.

Służyła w kilku domach, przez wiele lat u krakowskiego adwokata Fischera. Mówiła: „Kocham moją służbę, bo mam w niej wyborną sposobność wiele cierpieć, wiele pracować i wiele się modlić, a poza tym niczego na świecie nie szukam i nie pragnę”. Wolny czas oddawała modlitwie i młodszym koleżankom: gromadziła je u siebie, uczyła, doradzała i dzieliła się z biedniejszymi tym, co miała. 15 maja 1912 roku przyjęła u krakowskich franciszkanów habit tercjarki, a potem złożyła profesję w Trzecim Zakonie św. Franciszka. Podczas pierwszej wojny światowej wolne chwile spędzała w krakowskich szpitalach przy rannych żołnierzach i wspierała jeńców wojennych.

W 1916 roku straciła pracę, a postępująca choroba nie pozwoliła jej już podjąć służby. Od 1917 roku, przez ostatnie pięć lat życia, mieszkała w nędzy w ciasnej wynajętej izdebce, wspierana przez Stowarzyszenie św. Zyty i dawne koleżanki. Cierpienie ofiarowała Bogu jako wynagrodzenie za grzechy świata. Na polecenie spowiednika spisywała w „Dzienniku” swoje przeżycia mistyczne. Zmarła 12 marca 1922 roku w szpitalu Stowarzyszenia św. Zyty w Krakowie.

W 1948 roku rozpoczęto jej proces beatyfikacyjny, a rok później jej szczątki przeniesiono do bazyliki św. Franciszka w Krakowie, gdzie spoczywają do dziś. Przy jej relikwiach wiele razy modlił się Karol Wojtyła. Jako papież Jan Paweł II beatyfikował ją 13 sierpnia 1991 roku na Rynku Głównym w Krakowie. W homilii zestawił Jadwigę, królową Polski, i Anielę, służącą: życie ich obu, mówił, wyraża tę samą prawdę, że służyć Bogu to znaczy królować. Na zakończenie Mszy przypomniał jej słowa, które głęboko zapadły mu w serce: „Panie! Żyję, bo każesz, umrę, kiedy chcesz, zbaw mnie, bo możesz”.